Čuveni istoričar Radovan Samardžić (1922-1994) takođe je isticao da nema nijedne ozbiljne naznake da se taj događaj zaista zbio, ali da su mnogi istoričari povjerovali na riječ velikom autoritetu Ilarionu Ruvarcu (1832-1905), istoričaru i rektoru Karlovačke bogoslovije, za koga je bilo sporno samo da li se to desilo 1594 ili 1595. godine
Da li se mošti najvećeg srpskog svetitelja nalaze u manastiru Ždrebaonik, nadomak Danilovgrada?
Vlada Arsić, autor knjige „Osinje gnezdo“, koja se bavi sudbinom moštiju Svetog Save, kaže da ovo delo ne nudi konačne odgovore, jer nam njih ipak duguju najpozvaniji – sam vrh Srpske pravoslavne crkve.
– Moj cilj prevashodno je bio da ukažem na čitav niz nelogičnosti, protivrečnosti i nedoumica u slici koja nam je predstavljena i u koju smo verovali vekovima. Tu sliku su, kroz istoriju, sporili i neki od naših najvećih teoloških autoriteta. Tragajući za građom i rudareći po arhivama, nisam pronašao nijedan dokaz za sam čin spaljivanja na Vračaru, ali sam se suočio s mnogobrojnim otporima da se nametnuta dogma dovede u pitanje ili na bilo koji način promeni – naglašava Arsić.
Pročitajte i:
Vlada Arsić posebno je apostrofirao jedan razgovor sa Dušanom Bigovićem, sinovcem preminulog profesora na Bogosloviji, Radovana Bigovića. Dušan je profesor na Cetinjskoj bogosloviji i Arsiću je pričao iz prve ruke.
– Tog 9. novembra 2013, uoči slave Svetog Arsenija Sremca, pristupilo se u Ždrebaoniku presvlačenju moštiju svetitelja. Po Dušanovim rečima, sve je bilo u redu dok nije otkrivena glava. A onda su zastali u čudu. Na čelu, iznad desne slepoočnice, videli su urezan beleg, na kom je pisalo: „Sveti Sava, arhiepiskop srpski“. U čudu i neverici, mitropolit Amfilohije Radović tražio je čak i lupu i umolio mlađe da dobro provere da ne piše slučajno naslednik Svetog Save. Međutim, bilo je napisano baš kako je i pročitano – ispričao je Arsić.
Da su to mošti arhiepiskopa Svetog Arsenija Sremca – nemoguće je, smatra Arsić, jer su njegove mošti uništene još u 18. vijeku i o tome postoje zapisi u Pećkoj patrijaršiji.
Ono što se ozbiljni istoričari od vajkada slažu – nema nijednog pouzdanog dokaza da su mošti Svetog Save spaljene, iako je opšteprihvaćeno mišljenje, odnosno predanje, da se to desilo 27. aprila 1594. ili 1595. na Vračaru u Beogradu.
Čuveni istoričar Radovan Samardžić (1922-1994) takođe je isticao da nema nijedne ozbiljne naznake da se taj događaj zaista zbio, ali da su mnogi istoričari povjerovali na riječ velikom autoritetu Ilarionu Ruvarcu (1832-1905), istoričaru i rektoru Karlovačke bogoslovije, za koga je bilo sporno samo da li se to desilo 1594 ili 1595. godine.
Pročitajte i:
Istoričar Đorđe Sp. Radojičić (1905-1970) posebno je pretresao knjižicu Mirka Dragovića „Sveti Sava nije spaljen“ (1930) i saglasio se sa ocjenom Stanoja Stanojevića (1874-1937) da je u pitanju „besmislica“ koja je „bez naučnog značaja“.
Mirko Dragović je tvrdio da su svečeve mošti, u 18. vijeku, bile u pećini Čurukači, blizu manastira Dovolje (u kanjonu rijeke Tare), zatim u samom tom manastiru, pa u nekoj crkvi u Kučima, u manastirima Ždrebaoniku, Kosijerevu i Ostrogu. „Od 1919. godine su u Ždrebaoniku, gdje su i sada!“, stoji u Dragovićevoj knjizi iz 1930. godine.
Izvor: Sedmica
Preuzeto IN4S
